وقتی برای باران دعا میکنیم، اما برای تغییر نه!
- شناسه خبر: 13517
- تاریخ و زمان ارسال: 23 آبان 1404 ساعت 12:28
- بازدید : 22 views
- نویسنده: sara hosseini
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی آفاق مردم ، در نسیمشهر، نماز باران اقامه شد؛ مردمی که هفتهها در هوای سنگین و خاکستری نفس کشیده بودند، پس از نماز جمعه در مصلی جمع شدند و دستها را به سوی آسمان بلند کردند. اما آسمانی که قرار بود زیر آن بایستند، اینبار پشت سقف مصلی پنهان بود. نماز باران، نه زیر نور آفتاب و وزش باد، بلکه در فضای بسته خوانده شد؛ همان فضایی که خودش نمادی از «ترس از بیرون رفتن» و «بیرون نرفتن از عادتها»ست.
در رباطکریم هم نماز استسقاء خوانده شد..جایی که حجتالاسلام ترابی امام جمعه گفت: برای اینکه باران ببارد باید از گناهان توبه کنیم. حرفی که بسیاری شنیدند، اما پرسشی که کمتر کسی به زبان آورد این بود: توبه از چه چیزی؟ آیا آسمان به گناه مردم خُرده گرفته یا به گناه آن دسته از تصمیماتی که سالهاست زمین را خشک کرده؟
آیا کمآبی نتیجه کار کسانیست که در خانههای کوچکشان صرفهجویی میکنند یا کار آن پروژهها و مدیریتهایی که منابع را بیمحابا خرج کردند؟
آیا باید فقط مردم توبه کنند یا کسانی هم که با تصمیماتشان رودخانهها را خشک، جنگلها را زخمی و سفرههای زیرزمینی را خالی کردند؟
نماز باران سنتی زیباست؛ دعا و تواضع همیشه ارزشمندند. اما مشکل وقتی آغاز میشود که دعا جای مسئولیت را بگیرد. وقتی همهچیز به «توبه مردم» تقلیل پیدا کند و هیچکس از خود نپرسد: آیا کسانی که سالها مدیریت آب و خاک را بر عهده داشتند، برای کارهایشان توبهای لازم ندارند؟
در نسیمشهر مردم زیر سقف به آسمان فکر کردند؛ اما شاید وقت آن رسیده که سقفهای دیگری را برداریم—سقفِ بیتفاوتی، سقفِ مدیریت ناکارآمد، سقفِ پاسخندادن به سوالات ساده مردم.
بیایید باور کنیم باران اگر قرار است بیاید، فقط با دعا نمیآید؛ با تصمیم درست، با صداقت، با برنامهریزی و با پذیرش اشتباه هم میآید. و شاید تا زمانی که اینها نریزد، باران هم آنطور که باید نمیریزد.
