آلودگی هوا یا جنایت آشکار؟!

 

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی آفاق مردم ، حالا دیگر اسمش را نمی‌شود بحران گذاشت، این یک فاجعه‌ی آشکار است! هر روز که می‌گذرد، نفس کشیدن در این هوا بیشتر شبیه یک جراحی بدون بیهوشی است. یک عذاب دائمی که این روزها به عنوان «هوای شهر» به خورد مردم داده می‌شود. حالا سوال اینجاست، آیا کودکان این ملت باید تاوان این همه بی‌کفایتی را پس بدهند؟ به کجا داریم می‌رویم؟

 

آنهایی که پشت میزهایشان نشسته‌اند و با یک امضا مدارس و ادارات را در دل این دود و سم رها می‌کنند، از کجا آمده‌اند؟ کجای دنیا اینطور مردم را قربانی منافع و سوءمدیریت می‌کنند؟ مدارس باز است، ادارات باز است، بچه‌ها باید در این هوای مملو از سرب و گازهای سمی نفس بکشند و با چشمانی قرمز و سرفه‌های مداوم به خانه برگردند.

 

واقعا کودکان، مردم، کارگرانی که از صبح تا شب باید در این فضای آلوده نفس بکشند، چه گناهی دارند؟ آیا حق ندارند که در هوای پاک تنفس کنند؟ آیا مسئولان باور دارند که در چنین شرایطی چیزی به جز مرگ تدریجی برای این مردم به ارمغان نمی‌آید؟ شاید وقتی دیگر خیلی دیر شده باشد.

 

پاسخ‌های تکراری و وعده‌های بی‌عمل دیگر فایده‌ای ندارند. این یک جنایت آشکار است که با بی‌توجهی، هر روز مردم به خطر می‌افتند. شاید وقت آن رسیده که بدانید تعطیلی مدارس و ادارات، نه یک درخواست، بلکه یک حق بدیهی برای مردم است.

 

تا کی باید در این هوای مسموم زندگی کنیم؟ وقتی نفس کشیدن تبدیل به یک انتخاب مرگبار می‌شود، وقت آن رسیده که برخی مسئولان هم از خواب بیدار شده و برای یک‌بار هم که شده، اولویت را بر سلامت مردم بگذارند…