به گزارش پایگاه خبری تحلیلی آفاق مردم ، حالا دیگر اسمش را نمی‌شود بحران گذاشت، این یک فاجعه‌ی آشکار است! هر روز که می‌گذرد، نفس کشیدن در این هوا بیشتر شبیه یک جراحی بدون بیهوشی است. یک عذاب دائمی که این روزها به عنوان «هوای شهر» به خورد مردم داده می‌شود. حالا سوال اینجاست، آیا کودکان این ملت باید تاوان این همه بی‌کفایتی را پس بدهند؟ به کجا داریم می‌رویم؟   آنهایی که پشت میزهایشان نشسته‌اند و با یک امضا مدارس و ادارات را در دل این دود و سم رها می‌کنند، از کجا آمده‌اند؟ کجای دنیا اینطور مردم را قربانی منافع...