به گزارش پایگاه خبری تحلیلی آفاق مردم ، در بهارستان صدای آب این روزها بلندتر از همیشه است؛اما نه از شیرهای خانه‌ها، بلکه از میان اعتراض‌ها و هشدارها. اداره آبفا با چکشی از قانون در دست، خط و نشان می‌کشد برای «آب‌فروشی‌ها» و وعده می‌دهد که ۴۰ درصدشان به زودی پلمب می‌شوند. دلیلش هم روشن است: فروش آزاد آب، غیرقانونی است و فقط شرکت آب و فاضلاب مجاز به توزیع آن است.

اما پرسش مردم ساده‌تر و شاید دردناک‌تر است:

اگر آبی که از لوله می‌آید، طعم گل و بوی زنگ لوله دارد، آیا بستن مغازه‌ها مشکلی را حل می‌کند؟

در ظاهر ماجرا، «پلمب» راه‌حلی قانونی برای ساماندهی توزیع آب است، اما در بطن آن، بوی تلخ بی‌اعتمادی به مشام می‌رسد. مردمی که هر روز آب شهری را می‌چشند و با اخم لیوان را کنار می‌گذارند، چطور باید قانع شوند که آب تصفیه‌شده‌ی مغازه‌دار محله، مجرم است ولی آبی که از شیر می‌آید، «استاندارد»؟

 

 بهارستان امروز درگیر دو چالش هم‌زمان است:
یکی بحران کیفیت آب و دیگری بحران اعتماد. و شاید این دومی خطرناک‌تر باشد؛ چون اگر مردم به آب آشامیدنی خود اعتماد نداشته باشند، دیگر هیچ پلمبی تشنگی‌شان به امنیت را رفع نخواهد کرد.

 

به جای بستن درِ مغازه‌ها، شاید بهتر باشد درِ گفت‌وگو را باز کنیم. از مردم بشنویم چرا به آب شهری بی‌اعتمادند، و از مسئولان بخواهیم قبل از هشدار و تهدید، جرعه‌ای از همان آب شهری بنوشند که به «کفایت» آن اطمینان دارند.
پلمب آب‌فروشی‌ها شاید آسان باشد، اما پالایش واقعیت سخت‌تر است