دمار از روزگار مردم درآورده‌اید؛ القاب و عناوین را یدک می‌کشید و از خزانهٔ بیت‌المال، حقوق و مزایا و پاداش و حق‌الجلسه و حق‌کمیسیون و غیره دریافت می‌کنید، مدام جلسه پشت جلسه می‌گذارید تا تصمیم بگیرید چه کاری باید برای مردم انجام دهید!   در عمل اما، ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی مردم را با بی‌تدبیری و تنبلی معطل گذاشته‌اید و گوش‌هایتان را با پنبه‌های چندلایه بسته‌اید؛ هیچ صدایی را نمی‌شنوید…   بترسید از آه مردم…